Folk tales, volksverhalen, van Thailand

Informatie over cultuur en gebruiken.
Moderators: Chang, Patriot, Broom

Moderator: Loempia

Plaats reactie
WTC.nl - World Ticket Center. Elke reis, zo geregeld!
Bericht
Auteur
Gebruikersavatar
erik-kuijpers
Volwaardig lid
Volwaardig lid
Berichten: 1905
Lid geworden op: donderdag 11 oktober 2018, 14:32
Locatie: Friesland & Thailand

Folk tales, volksverhalen, van Thailand

#1 Bericht door erik-kuijpers » dinsdag 01 september 2020, 06:31

Na het ene boek volgt het andere en ik heb een aardig boekwerkje op de kop getikt in Thailand. Begin zeventiger jaren gedrukt, van een auteur die alleen al 21 boekjes met folk tales, volkse vertellingen, in India heeft verzameld en laten drukken. Misschien ga ik ook nog daarnaar op zoek maar die komen uiteraard niet in het Thailand forum.

De Thaise mythologische vertellingen komen allemaal uit de boeddhistische en hindoeïstische mythologie en een aantal ervan zijn uit de Ramayana, en een aantal zitten er dicht tegenaan. Ramayana, in Thailand gebruikt men de naam Ramakien, is het epos van goed en kwaad mede verhaald door de geleerde Hem Chandra. In Thailand wordt de Tamil-versie gebruikt maar er komen de 'personen' in voor uit de andere Ramayana-versies: Ravana, Hanuman en de reuzen.

De verhalen zijn geschilderd in de Tempel van de Emerald Boeddha in Bangkok op het terrein van het Grand Palace. Wie is er niet geweest! Een van de traditionele 'khoon' gemaskerde traditionele dansen in Thailand verhaalt de vertellingen ook. Bij Youtube is er iets van te vinden als je goed zoekt maar laat ik je even helpen:
.

.
Het duurt 14 minuten over Mekala en Ramasoon, overigens niet afkomstig van de Ramakien. Koning Rama I heeft zelf ook een versie van de Ramakien geschreven maar ik weet niet of die nog wordt opgevoerd; heb wel eens gehoord dat zo'n voorstelling dagen duurt.....

Dus je hebt nog wat cultuur van me tegoed binnenkort.



Gebruikersavatar
erik-kuijpers
Volwaardig lid
Volwaardig lid
Berichten: 1905
Lid geworden op: donderdag 11 oktober 2018, 14:32
Locatie: Friesland & Thailand

Re: Folk tales, volksverhalen, van Thailand

#2 Bericht door erik-kuijpers » maandag 07 september 2020, 22:16

Volksverhaal. Mekhala en Ramasoon

Als de donder door de wolken gaat en de bliksem door de lucht vliegt in Thailand kijkt ieder Thais kind op en roept 'Dat is Ramasoons bijl en Mekhala vlucht weg met de hulp van haar kristallen bal.' Dit is een van de populairste Thaise volksverhaaltjes.

De traditionele afbeeldingen van Mekhala met haar kristallen bal en van Ramasoon met zijn bijl zijn gemaakt van leer, afgedrukt op rijstpapier en in duizendtallen verkocht. Hun beeld is bekend bij iedere man en vrouw in Thailand.

Mekhala

Mekhala, een bekoorlijke schoonheid, was geboren in het witte schuim van de golven op zee. Ze was al jong gezegend met betoverend mooie ogen, lange zwarte lokken en was opgewekt en zelfverzekerd. Ze kon vliegen en speelde vaak in de lucht en in de wolken met een kristallen bal in haar handen. Deze kristallen bal was voor haar bescherming. Ze kon die bal draaien en die spuugde dan gloeiende, verblindende en angstaanjagende lichtflitsen uit.

Had Mekhala niets te doen in haar paleis dan verliet ze dat en vloog hoger en hoger door de wolken heen. Vaak deed ze dat op haar eentje. Ze hield hiervan. Ook vloog ze wel eens rond met vrienden van haar leeftijd, allen glinsterend van de juwelen en in heldere, kleurrijke kleren. Mekhala hield dan de kristallen bal verstopt in haar kleren.

Ramasoon

Haar schoonheid en charme bekoorde Ramasoon die geboren was in de stormwind en regen als zijn mantel had. De grootste vriend van Ramasoon was Rahoo, de god van de duisternis. Ramasoon droeg altijd zijn bijl bij zich als zijn wapen. Hij mocht Rahoo roepen als hij zin had en dan werd de wereld in duisternis gehuld.

Ramasoon had de boosaardige wens Mekhala te pakken en mee te nemen naar zijn woonst.

Die dag was Mekhala aan het spelevaren op de donzige witte wolken die in groepen hoog in de lucht dreven. Plotseling zag ze een dik pak donkere wolken op zich af komen. Het was Ramasoon die snel naderbij kwam om de mooie dame te pakken maar Mekhala wist van zijn hebberig voornemen. Zij versnelde, hij versnelde ook maar hield zich in de donkere wolk verborgen. Maar ze had hem wel gezien!

Zij verloor geen moment. Pakte haar kristallen bal en beval dat de bal verblindende lichtflitsen zou uitzenden. Ramasoon slingerde zijn dodelijke bijl om haar te verwonden zodat ze niet verder kon vliegen en dat gaf een donderend kabaal in de wolken en een oorverdovende herrie. Maar de kristallen bal liet Mekhala niet in de steek. Na iedere lichtflits hoorde ze de bijl afketsen en door de wolken heen vallen.

Toen kwam, op Ramasoons wens, zware regen en onder dekking van die regen kon Ramasoon ontsnappen. Mekhala haastte zich naar haar paleis en droogde haar lange, zwarte haren.

Mekhala liet zich echt niet bang maken. Ze ging door met het spel in de wolken maar nam altijd haar kristallen bal mee. Ramasoon kon niet van zijn waanzinnige verliefdheid afkomen; hij probeerde nog vaak Mekhala te vangen door zijn bijl te gooien en Mekhala ontsnapte steeds weer dankzij haar kristallen bal.

En dit is hoog in de lucht nog steeds aan de gang. Daarom horen wij in onze wereld de oorverdovende slag van de donder als Ramasoon zijn bijl gooit. Dan zien we de flitsen uit Mekhala's bal die Ramasoons ogen verblinden en voelen we de regen vallen die Ramasoon helpt te ontsnappen.
-
Bron: Folk Tales of Thailand (1976). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Mekhala, ook wel Makhara en Manimekhala, is de godin van de bliksem; Ramasoon (spreek uit Ramasoen), ook wel Ramasura, is de god van de donder die altijd een bijl draagt. Beiden zijn goden uit de boeddhistische en hindoeïstische mythologie.

Ramasoon is verliefd op Mekhala maar zij wil hem niet. Hij valt haar aan met zijn bijl doch Mekhala verdedigt zich met een kristallen bal.

Wie het gevecht tussen hen in beeld wil zien kan hier kijken (14 minuten).
.

Gebruikersavatar
erik-kuijpers
Volwaardig lid
Volwaardig lid
Berichten: 1905
Lid geworden op: donderdag 11 oktober 2018, 14:32
Locatie: Friesland & Thailand

Re: Folk tales, volksverhalen, van Thailand

#3 Bericht door erik-kuijpers » vrijdag 11 september 2020, 22:21

Volksverhaal. Manora, de kinnari

De kinnari: half mens, half vogel of paard.

De koning van de 'vogelmensen' had zijn hoofdstad in Suwan Nakon stad, de stad van goud, midden in het woud van Himapun, het sneeuwwoud, aan de voet van de Himalaya's. Hij had zeven dochters en al die prinsessen waren sierlijk en knap en altijd gekleed in schitterende zijden jurken. Manora was de jongste dochter en de knapste van het stel.

Bij iedere volle maan vlogen de zeven prinsessen naar een meer nabij de kluizenaarshut van een monnik. Daar deden ze hun vleugels en staarten af en zwommen in het meer tot de dageraad. Zodra ze de gouden bal van de opkomende zon zagen trokken ze hun vleugels en staarten weer aan en vlogen vrolijk naar huis.

Dit meer lag nabij het koninkrijk Pawankala. Boen, een onderdaan van de koning van Pawankala, was een goed jager. Hij had ooit het leven gered van de slangenkoning en die had Boen beloofd hem te helpen als hij het nodig had. Op een nacht was Boen bij de woning van de monnik en hoorde een zacht geluid van vleugels. Hij verstopte zich en zag de zeven prinsessen-vogel landen in een jolige bui. Hij zag ze hun vleugels en staart af doen en in het meer gaan. Boen was diep geraakt door hun schoonheid.

Prins Sutone

Boen vroeg de kluizenaar hoe hij een van die elfjes kon vangen en aanbieden aan de knappe prins Sutone. De monnik zei hem dat dit alleen kon met de lasso van de slangenkoning. Boen was opgetogen; hij vroeg en kreeg de lasso en leerde hoe die te gebruiken.

Boen wachtte tot de volgende volle maan. Hij verstopte zich achter een boom en hield de lasso klaar. Toen de prinsessen uit het water kwamen en terug wilden vliegen mikte Boen op de mooiste van hen en gooide de lasso. Het was Manora; ze zat vast! Ze probeerde los te komen maar dat lukte niet. De andere prinsessen vlogen bedroefd naar huis.

Boen raapte alle veren van Manora op en bracht haar naar prins Sutone. Sutone was ook jong en knap. Hij werd direct verliefd op Manora en ze trouwden. Maar Manora werd ongelukkig als ze dacht aan haar huis in de Himalaya's en de hemelse familie daar. Doch op den duur werd ze hevig verliefd op Sutone en vergat zij dat ze eigenlijk een kinnari is, een prinses-vogel.

Toen werd Pawankala aangevallen door een sterk leger en prins Sutone ging als legeraanvoerder op weg. De koning en de koningin zouden voor Manora zorgen. Maar de prins had een vijand aan het hof: de invloedrijke minister van justitie. En die zag zijn kans nu schoon.

De koning had een sombere droom en vroeg die minister wat die betekende. Die deed net of hij er verstand van had en probeerde zogenaamd de droom te doorgronden. Hij had zijn plan snel klaar. 'Sire, ik zie dood en verderf en u kunt er aan ontkomen door iemand te offeren. Dat moet Manora zijn. De geesten zijn boos. Een andere weg is er niet.'

Manora hoorde dat en zei dat ze wel geofferd wilde worden maar dan eerst een dans ter afscheid wilde doen. Dat mocht. Ze deed haar veren en haar staart aan en begon een prachtige dans. Ze zag er mooi uit en haar ogen glansden. Maar met iedere pas van die subtiele dans groeiden haar vleugels vaster en vaster en werden ze sterker. Plotseling steeg ze op en vloog weg naar haar paleis in de Himalaya's.

De reis

Prins Sutone won de oorlog en raadpleegde de monnik bij het meer. De monnik adviseerde hem. 'Neem een ring van Manora mee; ik geef je deze aap mee die je zal gidsen op de lange en gevaarlijke reis naar jouw bestemming. De reis duurt zeven jaar, zeven maanden en zeven dagen.' En Sutone ging met de aap op pad en die gidste hem door de jungle en over de heuvels.

En na een gevaarlijke reis bereikte hij het land van de vogelmensen. Hij zat aan het meer waar vogelmeisjes water haalden voor de allerlaatste reinigingsceremonie van Manora om alle sporen van menselijk contact weg te wassen. De aap adviseerde hem stiekem de ring in een van de vazen te laten vallen en hij kon dat doen zonder dat de dames dat merkten.

Manora was Sutone nog niet vergeten en toen het water over haar heen werd gegooid herkende ze de ring. De vogelmeisjes vertelden haar dat er een knappe man, een buitenlander, bij het meer zat en hen had benaderd. Ze vertelde haar vader dat haar echtgenoot was gekomen na een gevaarlijke reis en vroeg hem haar man te willen ontvangen.

De koning was bedroefd over wat met zijn dochter was gebeurd en liet Sutone komen. Die maakte een diepe buiging voor de koning en wierp zich voor hem op de grond. Dat beval de koning maar hij wilde hem eerst testen.

Alle zeven prinsessen zaten in een cirkel; allemaal precies gelijk gekleed. Het duizelde Sutone; ze leken hem allemaal gelijk te zijn. En toen zag hij die kleine ring aan een pink. Het ontroerde hem en hij wees Manora aan........
-
Bron: Folk Tales of Thailand (1976). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Manora (ook Manohara, in Thailand ook Nora, โนราห์ ) is een verhaal uit de mythologie en kent vele varianten. Dit is de versie van een Indiaas schrijver.

Wikipedia geeft de geschiedenis van Manora weer op deze pagina. https://en.wikipedia.org/wiki/Manohara

De Manora Thaise dans; zie hier een filmpje (4 minuten) met wat uitleg.
.

.

Kinnari/Kinnaree/Kinnara, Thais กินรี, is de naam voor een fabeldier uit de mythologie; van boven mens, van onderen paard of vogel, in dit geval een vrouw die ook zwaan is. De mannelijke pendant heet kinnon.

Gebruikersavatar
erik-kuijpers
Volwaardig lid
Volwaardig lid
Berichten: 1905
Lid geworden op: donderdag 11 oktober 2018, 14:32
Locatie: Friesland & Thailand

Re: Folk tales, volksverhalen, van Thailand

#4 Bericht door erik-kuijpers » woensdag 16 september 2020, 21:37

Volksverhaal. De zevenkleurige smaragd

Koning Hongse Thong had twee koninginnen. De oudste van die twee beviel van zijn dochter prinses Sroi Pradub en van de kroonprins, Prins Hongse Yout. Prins Hongse Noi werd later geboren uit de tweede koningin.

De koning werd langzaamaan oud en besloot zijn vermogen te verdelen onder zijn twee zoons want een van hen zou koning worden. Zijn dochter kreeg helemaal niks.

De zevenkleurige smaragd

Nu had de koning een heel mooie en erg grote zevenkleurige smaragd.

Hij wilde die geven aan de kroonprins. Maar toen werd de jongere prins boos; hij klaagde bij zijn vader dat hij in plaats van de zevenkleurige smaragd niets extra kreeg. Hij kreeg steun van een broer van de koning maar alle andere edelen aan het hof waren het met de koning eens dat de kroonprins de smaragd zou krijgen. Het zaaide verdeeldheid in koninklijke kringen en zelfs de burgers kregen er lucht van.

Hoe dan ook, een schaamteloos brutale dief brak in en stal de zevenkleurige smaragd. Toen kreeg geen van de prinsen hem. De koning was pisnijdig en de prinsen verbitterd. Maar ja, wat doe je er aan? Niets, dus.......
-
Bron: Folk Tales of Thailand (1976). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Meer lezen?
Over 's werelds grootste smaragd. htps://en.wikipedia.org/wiki/Bahia_Emerald

Gebruikersavatar
erik-kuijpers
Volwaardig lid
Volwaardig lid
Berichten: 1905
Lid geworden op: donderdag 11 oktober 2018, 14:32
Locatie: Friesland & Thailand

Re: Folk tales, volksverhalen, van Thailand

#5 Bericht door erik-kuijpers » vrijdag 18 september 2020, 13:27

Volksverhaal. Twee Chinese vrienden

Een Chinees volksverhaal erg populair in Thailand is het verhaal over twee arme Chinezen. Nguan Heng en Ha Yong. Hoe hard ze ook zwoegden in hun dorpje Swatew in China, ze bleven straatarm. Die armoede kwam ze de strot uit en ze besloten naar Siam te gaan voor een nieuwe bladzijde in hun leven. Ze hadden gehoord dat Siam het land van overvloed was.

Ze stapten op een jonk en verlieten hun land voor de reis naar Bangkok en zagen met plezier de smaragdgroene rijstvelden aan hun ogen voorbij gaan. Ja, ze wisten zeker dat ze de juiste beslissing hadden genomen en hoopten op een mooie toekomst. Na een lange reis over de rivier bereikten ze Bangkok, de hoofdstad van Siam (thans Thailand).

Het dieet: geen eend, varken, gevogelte

In Bangkok gingen ze uit elkaar. Ze maakten wel de plechtige afspraak dat ze, tot ze een stevig kapitaal hadden, niet minder dan 500 baht, beiden geen varkensvlees, eend of gevogelte zouden eten.

Wat deed Nguan Heng?

Die vond een baantje ergens achteraf in de stad. Hij bleef zijn plan trouw: hij at alleen rijst en zout en gezouten rapen. Hij at geen eend, zelfs geen kleine visjes die er in overvloed en heel goedkoop waren. Werkte heel hard en spaarde iedere cent vanaf zijn eerste dag in Siam. Was tevreden met zijn maaltijden van rijst, groente en noedels.

Begon een eigen bedrijfje en investeerde iedere gespaarde cent in dat bedrijf. Leefde een sober leven en had geen behoefte aan vlees. Zelfs toen het bedrijf goed ging bleef hij van varkensvlees, eend en gevogelte af. Hij dacht altijd aan de afspraak. Maar hij was gelukkig en voelde dat hij een leven opbouwde.

Pas nadat hij veel meer dan 500 baht had gespaard, een huis had gebouwd en een vrouw had gevonden begon hij ook vlees, vis en eieren te eten. En hij werd een welvarend handelaar in zijn buurt.

En Ha Yong?

Hij hield zich net twee weken aan de afspraak. De smakelijke, gebraden eend in de winkel lachte hem toe en werd een kwelling voor hem. Op de zestiende dag besloot hij een eend te kopen en voor die ene keer op te eten. Hij beloofde plechtig dat nooit meer te gaan kopen omdat zijn salaris niet zo gek hoog was.

Het was een culinair feest, die eend. Hij kon er eens goed van slapen. Maar de volgende morgen hing de
smaak van de eend nog in zijn mond en de hele werkdag dacht hij er aan. Die avond ging hij weer naar een eend zoeken maar dan een goedkope, eentje die van ziekte was gestorven en wel goedkoper zou zijn. Maar hij vond er geen.....

Tenslotte kocht hij er toch maar een en vond vrede bij het idee dat dit echt de laatste zou zijn tot hij 500 baht had gespaard. Maar hij hield zichzelf voor de gek.... Want als je een afspraak breekt glij je meer en meer weg. Het verlangen bij Ho Yong om eend te eten nam de overhand en hij kocht iedere dag een eend.

Tja, en na enige tijd..... Als je dan toch eend eet waarom dan niet varkensvlees, of gevogelte. Hij herinnerde zich wel degelijk de afspraak maar vond steeds wel een excuus. Maar het veroorzaakte een groot gat in zijn spaarpot. Ha Yong bleef zo arm als hij vroeger was toen hij naar Bangkok kwam. Hij werd een teleurgesteld man en wilde eens zien hoe het zijn vriend was vergaan.

Hij ging naar de buurt waar Nguan Heng zou wonen en men wees hem op een groot huis in een boomgaard. Hij kon eerst niet geloven dat dit Nguan Hengs huis was maar groot was de verrassing toen hij zijn vriend zag tussen een groep mensen die aan het werk waren. Nguan Heng zag hoe zijn vriend er uit zag en met name zijn kleren. Hij schaamde zich toen hij zijn gescheurde kleren zag en dat hij ondervoed was. Hij vroeg hem niets maar bood eten en onderdak aan.

Ha Yong kreeg een kleine hut om in te wonen en zijn vriend zond hem iedere dag rijst en gezouten vis. Er stonden tamarindebomen in de tuin en Ha Yong mocht van de kleinste boom bladeren plukken om mee te koken met de rijst want dat geeft een goede smaak aan het eten. Maar Ha Yong plukte in een paar dagen de boom helemaal kaal en vroeg of hij een andere boom mocht nemen.......

Nguan Heng lachte eens. 'Kijk, wat jij met deze boom hebt gedaan dat heb je jezelf ook aangedaan. In plaats van een paar bladeren te nemen van een tak en de tak eerst te laten aangroeien door jouw behoeften omlaag te brengen heb je de boom helemaal kaalgeplukt. Nu duurt het heel lang voor er weer voldoende bladeren aan zitten.'

'Je had moeten sparen en aan de toekomst denken maar jij hebt al je geld uitgegeven en daarom kon je niet vooruit komen. Ik, ik heb hard gewerkt, ik heb geld gespaard en geen eend, varken of gevogelte gegeten tot ik mijn kapitaal bijeen had zoals we hadden afgesproken. Vriend, laat dit een lesje voor je zijn.'

Die kwam aan! Ha Yong veranderde zijn leven. Hij ging zuinigjes leven, werkte hard en spaarde geld. Zijn vriend begeleidde hem daarin. Na een paar jaar was Ha Yong ook een rijk man.
-
Bron: Folk Tales of Thailand (1976). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Plaats reactie

Terug naar “Cultuur”